ﻟﻄﻒ ﮐﻦ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭ

ﻟﻄﻒ ﮐﻦ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭ
ﻟﻄﻒ ﮐﻦ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭ، ﯾﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺑﯿﺨﻮﺩﯼ ﺯﺣﻤﺖ ﻧﮑﺶ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﻫﯽ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﻫﯽ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺪﻭﺯﯼ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﻘﺪ ﻟﺒﺎﺱ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺧﺶ ﺧﺶ ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺮﮒ ﺯﺭﺩ
ﻏﺼﻪ ﺩﺍﺭ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻬﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻧﻮﺑﺮﯼ ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎﻝ
ﺑﯽ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻓﮑﺮ ﻟﺒﻬﺎﯼ ﺍﻧﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﻗﻠﻪ ﯼ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐﻮﻫﻢ ﺍﺩﻋﺎﯾﻢ ﻣﯿﺸﻮﺩ
ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﯽ ﭘﯿﺶ ﭘﺎﯼ ﺁﺑﺸﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺗﻮﯼ ﻗﺎﺏ ﻋﮑﺲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻢ ﺯﻝ ﺑﺰﻥ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﺧﯿﺲ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺮ ﻏﺒﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺳﻮﺯ ﺁﻭﺍﺯﺕ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺭﺑﻄﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ
ﺑﯿﻘﺮﺍﺭ ﺯﺧﻤﻪ ﯼ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺟﺎﻥ!
ﻣﻌﺮﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﮕﯿﺮ، ﺁﺗﺶ ﺑﯿﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎﺭﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺸﺐ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺮ ﻣﯿﺰﻧﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺧﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﯼ ﺗﻮ ﺧﯿﺲ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺗﺮﮎ ﻫﺎﯼ ﻣﺰﺍﺭﺕ ﻧﯿﺴﺘم.