when silence became a scream p17
صدای یونا، اگرچه ضعیف و خشدار بود، اما مثلِ ضربهای الکتریکی در سکوتِ اتاق پیچید. او با تمامِ توانش، دستش را به سمتِ چانگبین دراز کرد، انگار میخواست مانعِ رسیدنِ گوشی به گوشِ او شود.«یونا، تو دیوونه شدی؟!» لینو با فریادی که رگهای گردنش را بیرون آورده بود، جلو آمد. «تو داری از حال میری! خون داره از شکمت میریزه بیرون نکنه میخوای بمیری دختره دیونه!»یونا، در حالی که به دیوار تکیه داده بود و چشمانِ سیاهِ کشیدهاش با لایهای از اشک و درد، به اعضا خیره شده بود، با لحنی که سعی میکرد به زورِ سرد و بیتفاوت باقی بماند، گفت: «نگیرید… اگه… اگه الان اورژانس بیاد… همه چیز خراب میشه. همهی ما… همهی استری کیدز…»او مکث کرد، انگار که هر کلمه برایش مثلِ جابهجا کردنِ یک سنگِ بزرگ باشد. «اون از قدرتِ خودش استفاده میکنه. اگه پلیس یا بیمارستان بیاد… اون میتونه با یه حرکت، کلِ این گروه رو نابود کنه. اون میتونه بگه این کارِ شما بوده…من نمیخوام… آیندهی شما… بخاطرِ من…»بنگچان که در کنارِ او زانو زده بود، با قلبی که از پشیمانی تکهتکه میشد، سعی کرد دستِ یونا را بگیرد. «یونا، به فکرِ آینده نباش! الان فقط زندگیِ خودت مهمه! ما برات میجنگیم، ما اجازه نمیدیم هیچ اتفاقی بیفته!»
اما یونا، حتی در اوجِ درد، همچنان در حالِ عقبنشینی بود. او نگاهِ بنگچان را پس زد. این پس زدن، مثلِ برخوردِ یک تیغهی سرد بر قلبِ بنگچان بود. یونا با بیمیلی و با حرکاتی که نشان از استیصالِ او داشت، سعی کرد هودیِ خود را بالا بزند تا محلِ زخم را ببیند.اعضا، با وجودِ خشم، ترس و درماندگی، ناخودآگاه دورِ او حلقه زدند. آنها نمیتوانستند جلوی خودشان را بگیرند، اما در عین حال، یک حسِ عجیبی، یک نوعِ «ابهام» و «شکاف»، بینِ آنها و این دخترِ زخمی شکل گرفته بود.سونگمین با دستانی لرزان، جعبهی کمکهای اولیه را از آشپزخانه آورد. او و لینو سعی کردند به یونا کمک کنند تا روی یک صندلی در گوشهی تاریکِ راهرو بنشیند.در حالی که یونا با بیرحمیِ خود، سعی میکرد با دستهای لرزانِ خودش، محلِ زخم را پاک کند و با پارچهای که در جعبه بود، آن را ببندد، اعضا فقط تماشا میکردند. آنها میخواستند کمک کنند، اما هر بار که نزدیک میشدند، یونا با نگاهی تند و آسیبپذیر، آنها را عقب میراند.
«نمیخوام… دستِ کسی به من بخوره…» او زیرِ لب گفت.این جمله، مثلِ یک سیلی بر صورتِ تمامِ آنها بود. آنها که تا چند ساعت پیش، به خاطرِ شایعات و رفتارهایِ سردِ او، از او دلخور بودند، حالا میدیدند که این دختر، حتی در لحظهی مرگ هم، به هیچکس اعتماد نداشت
اما یونا، حتی در اوجِ درد، همچنان در حالِ عقبنشینی بود. او نگاهِ بنگچان را پس زد. این پس زدن، مثلِ برخوردِ یک تیغهی سرد بر قلبِ بنگچان بود. یونا با بیمیلی و با حرکاتی که نشان از استیصالِ او داشت، سعی کرد هودیِ خود را بالا بزند تا محلِ زخم را ببیند.اعضا، با وجودِ خشم، ترس و درماندگی، ناخودآگاه دورِ او حلقه زدند. آنها نمیتوانستند جلوی خودشان را بگیرند، اما در عین حال، یک حسِ عجیبی، یک نوعِ «ابهام» و «شکاف»، بینِ آنها و این دخترِ زخمی شکل گرفته بود.سونگمین با دستانی لرزان، جعبهی کمکهای اولیه را از آشپزخانه آورد. او و لینو سعی کردند به یونا کمک کنند تا روی یک صندلی در گوشهی تاریکِ راهرو بنشیند.در حالی که یونا با بیرحمیِ خود، سعی میکرد با دستهای لرزانِ خودش، محلِ زخم را پاک کند و با پارچهای که در جعبه بود، آن را ببندد، اعضا فقط تماشا میکردند. آنها میخواستند کمک کنند، اما هر بار که نزدیک میشدند، یونا با نگاهی تند و آسیبپذیر، آنها را عقب میراند.
«نمیخوام… دستِ کسی به من بخوره…» او زیرِ لب گفت.این جمله، مثلِ یک سیلی بر صورتِ تمامِ آنها بود. آنها که تا چند ساعت پیش، به خاطرِ شایعات و رفتارهایِ سردِ او، از او دلخور بودند، حالا میدیدند که این دختر، حتی در لحظهی مرگ هم، به هیچکس اعتماد نداشت
- ۲.۰k
- ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط