دویدم،

دویدم،
تمامِ کوچه هایِ با تو بودن را
جا پایِ قدم هایت،
رفته بود
رویِ دست هایِ باد...
و من؛
از پسِ هر روزنی
بیهوده فریاد میزدم
که ماوایِ من
هنوز
نرفته است...