شناخت و معرفت حضرت رسول اکرم ﷺ از واجبات اساسی هر مسلمان

شناخت و معرفت حضرت رسول اکرم ﷺ از واجبات اساسی هر مسلمان است. زیرا شناخت و معرفت سبب دوستی و محبت می باشد و دوستی و محبت نیز سبب پیروی و تبعیت است و همه ی این امور جزء مهمی از ایمان و اسلام می باشد.
نام مبارک حضرت رسول ﷺ محمد است. و نام های زیبای دیگر هم دارند. مشهورترین نام آنحضرت در کتاب های آسمانی پیشین و نزد امت های گذشته احمد می باشد. و این دو نام از کلمه ی «حَمد» گرفته که به معنای ثنا و ستایش و بیانگر مقام عالی، منزلت والا و صفات زیبای آنحضرت می باشد.
«محمد» به کسی گفته می شود که با کردار و گفتار پسندیده و اخلاق برجسته اش، ستایش خدا را بجا می آورد. و «احمد» به کسی می گویند که بیشتر از هر کس شایسته ی نعت و مدح و ستایش است.
نام پدر گرامی شان؛ عبدالله پسر عبدالمطلب پسر هاشم پسر عبدمناف پسر قُصَیّ پسر کِلاب پسر مُرَّة پسر کعب...
و نام مادر مهربانشان؛ آمنه دختر وهب پسر عبدمناف پسر زهره پسر کِلاب پسر مُرَّة پسر کعب...
نام خانوادگی آنحضرت، هاشمی(نسبت به جدّ دومش، هاشم) می باشد.
و از قبیله ی قریش، معروفترین و بزرگترین قبیله ی عرب هستند.
نسب پدری و مادری حضرت رسول اکرم ﷺ تا حضرت آدم علیه السلام، در تاریخ بشریت به شرافت و پاکدامنی معروف و مشهور است. هر یک از آن بزرگواران با ازدواج صحیح و مشروع به دنیا آمده اند و آبا و اجداد هیچکدامشان ازدواج نادرست و نامشروع انجام نداده اند.
در سپیده دم دوشنبه، دوازدهم ماه ربیع الأوّل، عام الفیل، سال 570 میلادی، 53 سال قبل از هجرت، هستی از وجود نورانی و مبارکشان منوّر و مسرور گشت.
همزمان با تولّد میمونشان، اتّفاقات شگفت انگیز و ماجراهای بزرگی به وقوع پیوست.
کسانی که نشانه های پیامبر آخر زمان در کتاب های پیشین شنیده بودند با پیش آمدن آن اتّفاقات، نفس تازه ای کشیدند و یقین پیدا کردند که باری دیگر لطف خدا شامل حال بشریت شد و به زودی مردم از ظلم وستم مستکبران نجات خواهند یافت و عدل و برادری و امن و امان در دنیا رایج خواهد شد.
روز به روز با بزرگ شدن آنحضرت، نشانه های برتری و سروری ایشان آشکار می شد و بر یقین مردم می افزود.
از دوران نوجوانی به کمک به مردم می شتافت، احترام بزرگان، مهربانی با کودکان، راهنمایی غریبان و دلسوزی با ناتوانان از مهمترین صفاتش بود. نزد همه به راستگویی و امانتداری معروف بود. از نااهلان و دوری می گرفت و چه بسا که روزها در غاری به نام حراء، بیرون از مکه تنها می نشست و از روی آن کوه بلند، به آسمان می نگرست و در آفرینش می اندیشید که چگونه امکان دارد این همه موجودات با این همه عجایب و شگفتی های زیاد، بیهوده و بدون هدف آفریده شوند؟!
تا اینکه خداوند متعال، در 27 رمضان، سال 609 میلادی، 13 سال قبل از هجرت، وحی را به واسطه ی جبرییل بر آنحضرت نازل فرمود تا بداند که وی فرستاده ی برحق اوتعالی است و تعلیم و تربیت و هدایت بشر بر عهده دارد.
آنسرورﷺ نیز بنا به فرمان خدا و با توکل بر اوتعالی، آستین همت بالا کشید و با تعلیم آیات قرآن به مردم و تربیت نفس ها بر کنترل غرائز و هماهنگ ساختن عقل و وجدان، با اخلاص و حکمت و تدبیر صحیح، آنان را به سوی خداپرستی، پاکدامنی و دل پاکی، عدل و برابری و نیکوکاری و خوش اخلاقی دعوت نمود.
مردم هم که تا آنروز همه ی خوبی ها را از آنحضرت دیده و ایشان را راستگوی درستکار و دلسوز امانتدار نامیده بودند، دعوت ایشان را پذیرفته و یکی یکی ایمان آورده، مسلمان می شدند. اما ستمگران قدرتمند ترسیدند که اگر همه ی مردم بیدار شوند و پروردگار یکتا را بپرستند، دیگر کسی گوش به فرمانشان نمی دهد و در برابرشان کـمر تعظیم خَـم نمی کنند. به همین خاطر به دشمنی با آنحضرت و یارانش برخواستند و می کوشیدند به هر وسیله ای مانع دعوت ایشان شوند. اما آنحضرت ﷺ با یقین راستین به وعده ی الهی و سعی و کوشش شکست ناپذیر و حکمت و بصیرت فراوان به دعوت ادامه دادند.
پس از 13 سال دعوت در مکه ی مکرمه و ترسیخ قواعد عقائد و پایه های باورهای دینی، به مدینه ی منوّره هجرت کرد و از آنجا به یاری خداوند توانا و با فداکاری و همکاری یاران باوفایش، و برنامه ریزی دقیق و محکم و برگزاری ارتباط با دیگر اقوام و کشورها و پایداری در برابر دشواری ها و جهاد و مجاهدت شکست ناپذیر در برابر مستکبران نادان و منافقان کینه ور، توانستند در مدّت 10 سال، مردم بسیاری از آبادی ها و کشورها را از شرک و دنیاپرستی و ظلم ستمکاران نجات دهند و در شاهراه مستقیم توحید و یکتا پرستی و وحدت و همبستگی و ایمان به آخرت به حرکت در آورند. و دین اسلام و اهداف عالی و آثار خوب آن را به دنیا معرفی کنند.
و سرانجام روز دوشنبه، دوازدهم ربیع الاول، سال 11 هجری، در 63 سالگی در مدینه ی منوره، روح مطهر حضرت رسول اکرم ﷺ به دار بقا رحلت نمود و به لقای حضرت