درد تـنـهـایـی کـشـیـدن...

درد تـنـهـایـی کـشـیـدن...
مـثـل کـشـیـدن خـطـهـای رنـگـی روی کـاغـذ سفید.
شـاهـکـاری می سـازد بـه نـام دیـوانـگـی...
و مـن ایـن شـاهـکـار را !!!
بـه قـیـمـت هـمه فصلـهای قشـنگ زندگـیم خـریده ام.
تـو هـر چـه مـی خـواهـی مـرا بـخـوان...
دیـوانـه !!!!
خـودخـواه!!!
بـی احـسـاس!!!
نـمـی فـروشـم!!!
گـوشـهـایـم را مـی گـیـرم ...
چـشـمـهـایـم را مـی بـنـدم....
و زبـانـم را گـاز مـی گـیـرم...
ولـی ....
تـنـهـایـی ام را پـیـش فـروش نـمـی کـنـم...