من هنوز هم حرصم می گیرد از آنهایی که زندگی را مثلا از بعد

من هنوز هم حرصم می گیرد از آنهایی که زندگی را مثلا از بعد مادی می سنجند و معنوی .... نمی دانم چرا اینهمه غصه ام می شود وقتی کسی می گوید از دیدگاه الهی اینطور است و مثلا ولی منطقی آنطور..... چطور می شود تو را که اینهمه بزرگی و هر چیزی را بزرگ و کوچک در بر می گیری جدا کرد از زندگی و آنرا بدون تو سنجید....
چطور می شود دنیا را بدون تو دید.... اصلا غیر از دیدگاه الهی ... غیر از قائل شدن به مالکیت تو... به معجزات تو.... به مهربانی تو .... چه می ماند در این هستی که بخواهیم دید منطقی یا احساسی به آن بدهیم.... آه از زمانهایی که دوستی که بنده ی توست می نشیند روبرویم.... چشمهایش را که مخلوق توست ریز می کند .... صدایش را که تو به او داده ای غمگین می کند و می گوید خب.... بله .... دیدگاه الهی همینطور است که می گویی ولی واقعیت ...... آخ.... دلم می خواهد سرم را به دیوار بکوبم.... من .... بنده ی نادان و سرشار از خطای توام.... اما نمی توانم.... نمی توانم لحظه ای .... مسئله ای را بی لطف و نگاه تو بسنجم و بشکافم.... چرا اینقدر خودمان را بزرگ می بینیم.... ما واقعا کیستیم خدای مهربان
و بزرگ من ؟؟؟ بدون اینهمه عشق و محبت تو
از ما چه می ماند ؟؟؟؟؟