مجبورین نکتب عن الفراگ

مجبورین نکتب عن الفراگ.
چان احباب عدنه وفارگونه.
عیشونه بعشگهم اجمل احساس.
وعلی شوفت وجهم عودونه.
ماارید احچی لکن جرحی ملچوم.
وارید یطیب جرحی بشوفت عیونه.
گلبی من الهجر مو ترس راسه الشیب.
ومن فرگاک گَلبی وگعت امتونه.
اوووف من الحچی یلچم هوای جروح.
وعمت عین الجروح شگد یحبونه.
عشایر بالگلب صارتلة الدموع.
وبس ینذکر اسمه تگول هدونه.
مل منی الصبر وهاجرنی غفله بلیل.
وبقت رؤحی وحیدة بقفص مسجونة.
ارجع یالمحب جددلی الآمال.
اهوای احلام میتة بکَلبی مدفونه