خوبی...خوبی...

خوبی...خوبی...
وقتی کلمه خوبی رو میبینیم، هنوز درک واقعی از اون رو نداریم..درست مثل حادثه ای که تا توی اون قرار نگیریم،درک واقعی از اون نداریم.وقتی معنی خوبی رو میشه فهمید،که بدی هایی رو ببینیم تا بعد به لمس و حس خوبی واقعی پی ببریم..
و من خوبی رو وقتی پیدا کردم که تمام بدی های عالم رو دیده بودم..و خوبی هایی رو دیده بودم که ناب نبود و جاده اش یکطرفه بود..
خوبی که تو ماه من بهم نشون دادی.اونقدر خالص و ناب و پاک هست،که از درک عمق خوبی های تو مغزم جا میمونه..خوبی هایی که هیچوقت تمومی نداره..و مثل بارون بهاری پشت هم میباره..
زندگیم.دنیام..فدای تمام خوبیهات..قربونت برم..