مرد بودن کار راحت تری است…

مرد بودن کار راحت تری است…
لااقل اینطوری به نظر می رسد.

حالا نیایید توی شکم نگارنده که نه! مردها طفلکند و خسته اند و مسئولند و کار دارند و سربازی دارند و خرج دارند و دلشان به کرم پودر و لاک و کفش زرد گلدار خوش نیست.

قبول …!
قبول …!
قبول.

اما یک جاهائی مرد که باشی تکلیفت روشن‌تر است …
مثلا میانه دعوا.

وقت قهرِ یار …
…وقت بی‌حوصلگیِ یار !

وقتی که یار یک گوشه می‌نشیند و لب می بندد.

خب، …
طرف شما زن است.

با یک دست نوازش رام و آرام می شود.
بنابراین مردِ رابطه کارش خیلی روشن است.

فقط بیاید بنشیند کنار یار. کمی نگاهش کند …
کمی موهای احتمالا بلندش را نوازش کند …
دستش را روی دست بانو بگذارد و شاید هم بوسه ای و کلامی و… تمام!

هر چقدر هم ناز فروخت که نه،…
میخواهم تنها باشم، …
جفنگ است !…
سرتاپا دروغ محض است.

مبادا عقب نشینی کنید. من تضمین می­کنم. زن است …
آسانترین راهش برای جلب نگاه شما شاید همین است.

اما با شما مردها چه باید کرد؟!!!

وقتی که لاک تنهائیتان را طلب می کنید …
وقتی که در میان جمعید و دلتان جای دیگر است؟

نه می شود حرفی زد …
نه می شود حرفی نزد !

نه جرات می کنیم چینی نازک تنهائیتان را بشکنیم …
نه موهایتان بلند است که دست بیندازیم میانشان و از ابریشمی بودنشان تعریف کنیم.

نه جای جلو آمدن و نارنگی پوست کردن می گذارید …
نه می شود زیر آن نگاه هایِ گاه هولناک مردانه تان دست نوازشی پیش آورد !


پس ما چه کنیم با شما مردهای به ظاهر سخت؟!