‌«باور کن هیچ سطری بدون نقطه نمی‌ماند، گاهی چند ویرگول و

‌«باور کن هیچ سطری بدون نقطه نمی‌ماند، گاهی چند ویرگول و مکث، برای رسیدن به پایان سطر، الزامی‌ست. باید تحمل کنی، باید یاد بگیری لابه‌لای پاراگراف‌های درد، بارها مکث کنی، نفس عمیق بکشی و آرام‌تر شوی تا خودت را به پایان دردها برسانی. باید اجازه بدهی درد در همان پاراگراف کوتاه یا بلندی که هست، حق مطلب را ادا کند، حرفش را بزند، درسش را بدهد و صحنه را ترک کند. آن‌وقت پاراگراف بعدی متعلق به توست، همان نقطه و سرِ خط با صدای بلند، همان پاراگراف خالی از درد، همان روزهای خوبی که در انتظارشان بودی. روزهای خوب، پاداش مکث و صبوری و خویشتن‌داری توست. پس؛ "ای دل، به سردمهریِ دوران، صبور باش..."»

روز آقای جمهوری اسلامی مبارک 🇮🇷✌🏻