میان پیله شعرم عجب غوغای پنهانیست

میان پیله‌ٔ شعرم، عجب غوغایِ پنهانی‌ست
که هر واژه در این زندان، اسیرِ رنج و حیرانی‌ست

تنم ابریشمِ درد است و لب‌هایم سکوتِ محض
نگاهم مات تصویرت، خدایا این چه طوفانی‌ست؟!

عزادار است جسمم نه، تمامِ روح و جانِ من
زمین نه، آسمان هم، از غمت مبهوت و بارانی‌ست

عزاداریم اما سوگ، ما را خم نخواهد کرد
خروش خشم ایرانی، شروع موج ویرانی‌ست

عزیزم، رهبرم، بابای خوبم، مقتدای من
نگاه مهربان تو، شکوه عزمِ ایرانی‌ست

طنین آیهٔ « ما عاهدوالله علیه » تو
و خونت نقطهٔ پایانِ این اقوامِ شیطانی‌ست!


#امام_شهید