چه تلخ می گذرد

چه تلخ می گذرد
روزگارن
چه دشوار.

کاش زهرابه ای بود سیاه
در کام من
کوهی بود گران
بر دوش تو
و نه تنفسی دشوار
در گند دهان نادان

چه تلخ
چه دشوار
غریب مرگی ی فرزانگان
وشاد کامی دیوانگان.
تهی دستی میگساران و
بد مستی ابلهان

چه تاریک
چه دشوار
رونق بازارجهالت پرستان منگ
پیشا روی خدای جمیل

و قتل بی عقوبت کافران خدا پرست
اما عاشق- اما مست.

تلخ
آری تلخ.
اما سهم است وسنگین
گذر زمان
چندان که صدای استخوان آدمی خوارگان را
از دور می توان شنید