به ندرت به جای زخم‌ها فکر می‌کنی، اما هروقت به یادشان می‌

به ندرت به جای زخم‌ها فکر می‌کنی، اما هروقت به یادشان می‌افتی، می دانی که علامت های زندگی‌اند، نامه‌هایی از الفبایی نهان‌اند که داستان هویتت را باز می گویند؛ زیرا هرجای زخم یادبود زخمی ست که التیام یافته و هر زخم بر اثر برخوردی نامنتظر با جهان ایجاد شده، یعنی یک تصادف یا چیزی که لازم نبوده اتفاق بیفتد.
امروز صبح که به آینه نگاه می‌کنی پی می‌بری سراسر زندگی چیزی به جز تصادف نیست و تنها یک واقعیت محرز است، این‌که دیر یا زود به پایان خواهد رسید...