ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺘﻢ ﮔﻞ ﭼﺴﺒﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﻣﻮﮔﯿﺮﺕ ﺭﺍ
ﮔﯿﺴﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﮐﻤﺮﮔﺎﻩ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮﺕ ﺭﺍ

ﺩﮐﻤﻪ ﯼ ﻭﺍﺷﺪﻩ ﯼ ﺁﺧﺮ ﺗﻨﭙﻮﺵ ﺗﻮ ﻭ
ﻋﻄﺮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﺯﯾﺮﺕ ﺭﺍ

ﺳﯿﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻃﭙﺶ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻪ ﻭ ﺍﻧﺠﯿﺮﺕ ﺭﺍ

ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﯾﻢ ﭘﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﭼﺮﺧﺶ ﭼﺸﻢ
ﻣﯽ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﻭﺳﻂ ﻗﻠﺐ ﺧﺪﺍ ﺗﯿﺮﺕ ﺭﺍ !

ﺷﻌﻠﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻤﺮﺩﮔﯽ ﺭﮔﻬﺎﯾﻢ
ﮐﯿﺴﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻤﺸﯿﺮﺕ ﺭﺍ ! ؟

ﺑﺴﺖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻤﺪﺍﻥ ﺳﻔﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮﺕ ﺭﺍ

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﻭﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﯽ ﻓﺸﺎﺭﻡ ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺗﺼﻮﯾﺮﺕ ﺭﺍ