چو در خود بنگری ذات الهی را عیان بینی

چو در خود بنگری ذات الهی را عیان بینی

ز هست و بود این دنیا همان ذات و بیان بینی

بشو وارد درون پر ز احساست ببین روشن

به حیرت میرسی جانا ، نهان را تو جهان بینی

تامل کن درین راه شناسائی رمز و راز

که صدها راز میباشد که خود را ناتوان بینی

توانائی شود افزون اگر با عشق شد توام

خدا عشق است و او را در زمین و اسمان بینی

صعودت میشود ممکن اگر در ان بصیرت هست

چو با عشقی شود ممکن که جانت را عیان بینی

تجلی شهود ناب را ، در تک تک سلول

بهرجائی که رو کردی مر او را جاودان بینی

فراموشش مکن ای پرنیا در این قلمروها

به هرگامی که برداری گلی از ارغوان بینی