بچه که بودیم

بچه که بودیم
وقتی چشم می ذاشتیم
حتی اگه تا صد هم می شمردیم .
دوست هامون رو پیدا می کردیم .

پشت دیواری، توی کمدی، زیر میزی یا پشت درختها
همین جا بود ،
همین نزدیکی ها ،
گاهی حتی صدای نفسهاشونو می شنیدیم .

اصلا قایم می شدند که پیدا بشن .
که پیدا بشن و ما از خوشحالی جیغ بکشیم .

امروز چی؟
همه چیز یه جور دیگه ست .
حتی بازیها ااا !
یک لحظه چشم می ذاریم .
یک عمر خیره می مونیم به جاهای خالی ...
یهو گم می شه...
یک آدم !
گاهی حتی یک احساس !
و بعضی وقتها یک معرفت !

اما من معتقدم که درهردوره ای هنوز هم هستند آدمهای بامعرفت !