نمیدانم تا کی قرار است این حرف های نگفته در دلمان باقی بم

نمیدانم تا کی قرار است این حرف های نگفته در دلمان باقی بماند؟! مگر چقدر زندگی میکنیم که چیزی را که دوست داریم در دلمان پنهان کنیم؟
و جالب اینجاست که روزی چند بار هم به آن فکر میکنیم و منتظریم که طرف مقابل پا پیش بگذارد و جالب تر از آن این است که طرف مقابل هم همین وضعیت را دارد!
آیا این مسخره نیست؟ تا کی خدا باید این تعارف های بیجای انسانی را تحمل کند؟