ﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺀ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺮﻭﺑﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ
ﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺀ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺮﻭﺑﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ
ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﯾﻎ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪﺀ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺳﯿﺎﻩ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺠﺸﮑﻬﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺍﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭ ﮐﺴﯽ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻗﻠﺐ ﮐﻮﭼﮑﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﯾﺎ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ، ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ، ﺍﯾﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻫﺮ ﮐﻮﻩ ﮐﻮﺭﻩ ﺭﺍﻫﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻠﯽ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ
ﻭ ﺷﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻧﺶ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﻓﺼﻞ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﯾﻎ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪﺀ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺳﯿﺎﻩ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺠﺸﮑﻬﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺍﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭ ﮐﺴﯽ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻗﻠﺐ ﮐﻮﭼﮑﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﯾﺎ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ، ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ، ﺍﯾﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻫﺮ ﮐﻮﻩ ﮐﻮﺭﻩ ﺭﺍﻫﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻠﯽ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ
ﻭ ﺷﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻧﺶ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﻓﺼﻞ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ
- ۲.۴k
- ۲۷ خرداد ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط