تو ماهی و من ماهی این برکه ی کاشی..اندوه بزرگی ست زمانیکه

تو ماهی و من ماهی این برکه ی کاشی..اندوه بزرگی ست زمانیکه نباشی! آه از نفس پاک تو و صبح نشابوراز چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی.. پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بارفیروزه و یاقوت به آفاق بپاشی! ای باد سبک سار! مرا بگذر و بگذار!هشدار! که آرامش ما را نخراشی.. هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم!اندوه بزرگی ست چه باشی.. چه نباشی..