چپتر سوم
آنا چند ساعت بعد از ماجرای معبد، هنوز عصبانی بود. در خانه کوچکشان نشسته بود و به دیوار خیره شده بود. برادرهایش هنوز برنگشته بودند. پدرش هم سرکار بود. او بلند شد، دوباره کولهپشتیاش را برداشت و تصمیم گرفت برگردد.
«نیمهکاره مونده... نمیذارم اینطوری بمونه.»
با مترو برگشت به محوطه معبد. خورشید کمکم غروب میکرد و نور نارنجیرنگ روی دیوار قدیمی میافتاد. وقتی نزدیک شد، قلبش تندتر زد.
دو نفر غریبه آنجا بودند.
یکی قدبلند با موهای بلند مشکی و لبخند دیوانهوار — هانما. دیگری با عینک و ظاهر آرام اما خطرناک — کیساکی. هر دو سطل رنگ سفید در دست داشتند و مشغول پوشاندن نقاشی نیمهکاره آنا بودند. پرنده سیاه زیبا کمکم زیر لایه سفید محو میشد.
هانما با خنده بلند: «دستور مستقیم مایکی بود! این دیوار مال تومانه. برو جای دیگه نقاشی بکش دخترک.»
کیساکی با صدای سرد: «اگر برگردی، بدترش میکنیم.»
آنا لحظهای یخ زد. بعد خشمش مثل آتش فوران کرد. پیشبند سفیدش را سریع بست، آستینهایش را بالا زد و بدون هیچ حرفی جلو رفت.
آنا: «از روی نقاشیم برید بیرون.»
هانما خندید: «وای، جرأت داری! بیا ببینم چیکار میکنی.»
اما آنا منتظر نماند. مشت اولش مستقیم به صورت هانما خورد. صدای محکمی بلند شد. هانما عقب رفت اما آنا مثل بمب عمل کرد. مشت دوم، سوم، لگد به شکم کیساکی. او سریع و دقیق میزد — دقیقاً مثل تمرینهای باشگاه بوکس با برادرهایش.
در کمتر از سه دقیقه، هانما و کیساکی روی زمین افتاده بودند. دست هانما کج شده بود، صورت کیساکی خونآلود بود و هر دو ناله میکردند. پیشبند سفید آنا پر از لکههای قرمز شده بود.
آنا نفسنفس میزد و قلممویش را محکم گرفته بود.
آنا: «گفتم... از روی نقاشیم برید بیرون.»
در همان لحظه صدای موتور آشنا آمد. مایکی با دورایاکی در دهانش وارد محوطه شد. وقتی صحنه را دید، دورایاکی از دهانش افتاد روی زمین.
مایکی: «...چی جهنم»
او از موتور پیاده شد و به هانما و کیساکی نگاه کرد که مثل دو تا عروسک شکسته روی زمین افتاده بودند. بعد نگاهش به آنا افتاد — پیشبند سفید پرخون، موهای بههمریخته، و چشمان تیز و عصبانی.
مایکی با تعجب واقعی: «تو... این کارو کردی؟»
آنا بدون ترس جواب داد: «اونا نقاشیمو خراب کردن. من فقط دفاع کردم.»
مایکی لحظهای ساکت ماند. بعد لبخند کوچکی زد — لبخندی که هم تحسین بود و هم خطر.
مایکی: «جالبه... خیلی جالبه.»
در همین لحظه دو موتور سیاه دیگر از راه رسیدند. سوارانشان پیاده شدند: دو پسر بلندقد با موهای مشکی. یکی با موهای کوتاهتر و نگاه تیز و بازیگوش — گوجو. دیگری با موهای بلندتر و آرامش خطرناک — گتو. هر دو ۱۷ ساله، یک سال بزرگتر از آنا.
گوجو با صدای بلند: «آنا! دوباره شروع کردی؟»
گتو با آرامش: «این دفعه کیها رو زدی؟»
آنا: «این دوتا... نقاشیمو سفید کردن.»
گوجو و گتو نگاهی به هانما و کیساکی انداختند، بعد به مایکی و بقیه تومان که حالا رسیده بودند.
گوجو با خنده: «تو کی هستی که به خواهر کوچیک ما دستور میدی؟»
مایکی جلو آمد.
مایکی: «من مایکیام. رئیس تومان. این دیوار مال ماست.»
گتو با صدای آرام اما قاطع: «ما هم گنگ خودمون رو داریم — کورایامی < اسم معنی خاصی نداره >. سیصد عضو. و این دختر مال ماست.»
تنش در هوا پیچید. باجی با هیجان گفت: «وای، اینا کیان؟» اما مایکی دستش را بلند کرد.
مایکی بعد از چند ثانیه سکوت گفت: «پیشنهاد دارم. سه دور مبارزه. اگه ما بردیم، نقاشی پاک میشه و تو (رو به آنا) هر طرحی که ما بخوایم میکشی. اگه شما بردید، دیوار کاملاً مال توئه — هر چی دلت خواست بکش. برای عادلانه بودن، ما ۱۰۰ نفر میآریم، شما هم ۱۰۰ نفر.»
گوجو و گتو به هم نگاه کردند و خندیدند.
گوجو: «قبول. اما بدون تقلب.»
گتو: «ما آمادهایم.»
مایکی دستش را جلو آورد.
مایکی: «توافق.»
< تنها توافق واقعی این چند وقت >
آنا هنوز عصبانی بود، اما چیزی در چشمان مایکی دید که او را وادار به سکوت کرد. برادرهایش هم قبول کرده بودند.
مایکی دورایاکی جدید از جیبش درآورد و گاز زد.
مایکی: «پس آماده باشید. مبارزهها از فردا شروع میشه.»
آنا به نقاشی نیمهکارهاش نگاه کرد. پرنده سیاه هنوز زیر لایه سفید پیدا بود. او مشتهایش را محکم کرد.
«این بار تمومش میکنم... هر جوری شده.»
«نیمهکاره مونده... نمیذارم اینطوری بمونه.»
با مترو برگشت به محوطه معبد. خورشید کمکم غروب میکرد و نور نارنجیرنگ روی دیوار قدیمی میافتاد. وقتی نزدیک شد، قلبش تندتر زد.
دو نفر غریبه آنجا بودند.
یکی قدبلند با موهای بلند مشکی و لبخند دیوانهوار — هانما. دیگری با عینک و ظاهر آرام اما خطرناک — کیساکی. هر دو سطل رنگ سفید در دست داشتند و مشغول پوشاندن نقاشی نیمهکاره آنا بودند. پرنده سیاه زیبا کمکم زیر لایه سفید محو میشد.
هانما با خنده بلند: «دستور مستقیم مایکی بود! این دیوار مال تومانه. برو جای دیگه نقاشی بکش دخترک.»
کیساکی با صدای سرد: «اگر برگردی، بدترش میکنیم.»
آنا لحظهای یخ زد. بعد خشمش مثل آتش فوران کرد. پیشبند سفیدش را سریع بست، آستینهایش را بالا زد و بدون هیچ حرفی جلو رفت.
آنا: «از روی نقاشیم برید بیرون.»
هانما خندید: «وای، جرأت داری! بیا ببینم چیکار میکنی.»
اما آنا منتظر نماند. مشت اولش مستقیم به صورت هانما خورد. صدای محکمی بلند شد. هانما عقب رفت اما آنا مثل بمب عمل کرد. مشت دوم، سوم، لگد به شکم کیساکی. او سریع و دقیق میزد — دقیقاً مثل تمرینهای باشگاه بوکس با برادرهایش.
در کمتر از سه دقیقه، هانما و کیساکی روی زمین افتاده بودند. دست هانما کج شده بود، صورت کیساکی خونآلود بود و هر دو ناله میکردند. پیشبند سفید آنا پر از لکههای قرمز شده بود.
آنا نفسنفس میزد و قلممویش را محکم گرفته بود.
آنا: «گفتم... از روی نقاشیم برید بیرون.»
در همان لحظه صدای موتور آشنا آمد. مایکی با دورایاکی در دهانش وارد محوطه شد. وقتی صحنه را دید، دورایاکی از دهانش افتاد روی زمین.
مایکی: «...چی جهنم»
او از موتور پیاده شد و به هانما و کیساکی نگاه کرد که مثل دو تا عروسک شکسته روی زمین افتاده بودند. بعد نگاهش به آنا افتاد — پیشبند سفید پرخون، موهای بههمریخته، و چشمان تیز و عصبانی.
مایکی با تعجب واقعی: «تو... این کارو کردی؟»
آنا بدون ترس جواب داد: «اونا نقاشیمو خراب کردن. من فقط دفاع کردم.»
مایکی لحظهای ساکت ماند. بعد لبخند کوچکی زد — لبخندی که هم تحسین بود و هم خطر.
مایکی: «جالبه... خیلی جالبه.»
در همین لحظه دو موتور سیاه دیگر از راه رسیدند. سوارانشان پیاده شدند: دو پسر بلندقد با موهای مشکی. یکی با موهای کوتاهتر و نگاه تیز و بازیگوش — گوجو. دیگری با موهای بلندتر و آرامش خطرناک — گتو. هر دو ۱۷ ساله، یک سال بزرگتر از آنا.
گوجو با صدای بلند: «آنا! دوباره شروع کردی؟»
گتو با آرامش: «این دفعه کیها رو زدی؟»
آنا: «این دوتا... نقاشیمو سفید کردن.»
گوجو و گتو نگاهی به هانما و کیساکی انداختند، بعد به مایکی و بقیه تومان که حالا رسیده بودند.
گوجو با خنده: «تو کی هستی که به خواهر کوچیک ما دستور میدی؟»
مایکی جلو آمد.
مایکی: «من مایکیام. رئیس تومان. این دیوار مال ماست.»
گتو با صدای آرام اما قاطع: «ما هم گنگ خودمون رو داریم — کورایامی < اسم معنی خاصی نداره >. سیصد عضو. و این دختر مال ماست.»
تنش در هوا پیچید. باجی با هیجان گفت: «وای، اینا کیان؟» اما مایکی دستش را بلند کرد.
مایکی بعد از چند ثانیه سکوت گفت: «پیشنهاد دارم. سه دور مبارزه. اگه ما بردیم، نقاشی پاک میشه و تو (رو به آنا) هر طرحی که ما بخوایم میکشی. اگه شما بردید، دیوار کاملاً مال توئه — هر چی دلت خواست بکش. برای عادلانه بودن، ما ۱۰۰ نفر میآریم، شما هم ۱۰۰ نفر.»
گوجو و گتو به هم نگاه کردند و خندیدند.
گوجو: «قبول. اما بدون تقلب.»
گتو: «ما آمادهایم.»
مایکی دستش را جلو آورد.
مایکی: «توافق.»
< تنها توافق واقعی این چند وقت >
آنا هنوز عصبانی بود، اما چیزی در چشمان مایکی دید که او را وادار به سکوت کرد. برادرهایش هم قبول کرده بودند.
مایکی دورایاکی جدید از جیبش درآورد و گاز زد.
مایکی: «پس آماده باشید. مبارزهها از فردا شروع میشه.»
آنا به نقاشی نیمهکارهاش نگاه کرد. پرنده سیاه هنوز زیر لایه سفید پیدا بود. او مشتهایش را محکم کرد.
«این بار تمومش میکنم... هر جوری شده.»
- ۲.۴k
- ۱۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط