در میان افکار پریشانم گمشده ام

در میان افکار پریشانم گمشده ام ....
میانِ بی‌نظمیِ ذهن، نظمی هست که دیده نمی‌شود.
گاه اندیشه‌ها درونت می‌دوند و خیال‌ها بی وقفه شلوغ میکنند . تورا ترغیب به دنیای رنگی آنها میکنند . فرار از واقعیت ... فرار از چیزی که هستی . و تو آن نادیده میگیری . به امید آنکه رویاهایت به حقیقت بدل شود
شبیه کودکی که از دنیای بزرگ می‌ترسد، اما مدام چیز تازه‌ای می‌خواهد. عشق ، امید ، دوست ، آرامش
روحِ تو هنوز همان کودکِ کنجکاو است، زنده و جوینده . و ذهن‌ات، پر از صداهای ناتمام . غرش ها ، جیغ ها ، فریاد ها ، یا برعکس ، نغمه ها و آواز هایی که در گوشت زمزمه هایی برای جلب توجه تو میکنند
این آشوب را سرزنش نکن؛ آشوب یعنی حرکت، یعنی جست‌وجوی معنا.
اما بیاموز میان آنها بنشینی، در خلوت خودت تماشا کنی و اندیشه کنی ، بی‌داوری و بدون فرار از حقیقت . نظم، از فرار کردن از فکرها نمی‌آید؛ از نشستن و نگاه کردن می‌آید. وقتی فقط تماشا می‌کنی، بدون قضاوت،
فکرهای تاریک و نشخوار هایت کم‌کم آرام می‌گیرند، و میان‌شان جا باز می‌شود برای یک چیز روشن:
خودِ واقعی تو. دقیقا خود خود تو
آرامش یعنی آشتی دادن کودک خیالباف درونت با آن بخش عمیق و خاموشِ وجودت که فقط حقیقت است.
از حقیقت فرار نکن . اگرچه گاهی تلخ باشد ولی حتما پله ای برای رشد تو میشود . حقیقت با تو روراست است ، اما خیال .... گاهی فقط وسوسه ات میکند
حال انتخاب با توست ... قدمی برای رشد و بالغ شدن .
آیا آماده ای ؟ ....