سراغم را

سراغم را
از پرنده ها نگیر..
بالهایم را
دریک کوچ بی باز گشت جا گذاشته ام.
ودلم را.
وخودم را.
سراغم را از باران نگیر.
چشمهایم را به پاییز داده ام.
وبغضم را..
ونفس های بی توام را.
سراغم را از بنفشه ها نگیر..
دستانم رادرزمستان بی تو به برف سپرده ام..
ونبضم را.
وگرمای نفسهایم را.
باورکن پیدا نمیشوم.
خودم راهمان روز سیاه.
تنهای تنها به خاک سپردم.
نازنینم.
اگرروزی دلتنگم.شدی.
سراغم را
از آفتابیترین عابرسردرگم میدان شهربگیر
شاید هنوز
چشمانم رابخاطر داشته باشد