𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
لیــلــیوم وحــشی¹⁰
از در اتاق فاصله گرفتم و با قدم های تندم به طرف پله ها رفتم.
حس عجیبی داشتم.
از یه طرف خوشحال بودم، چون صحبتمون فراتر از یه صحبت عادی رفته بود.
از یه طرف هم به‌خاطر دست‌‌و‌پا‌چلفتی هام خجالت می‌کشیدم.
من فقط... فقط وقتی مقابل اون قرار میگیرم خودمو گم میکنم.
شاید چون تمام حواسم به چشم‌های قهوه‌ایش پرت میشه، به عمق نگاهش به سرخی لب‌هاش.
وقتی برگشتم، همه همچنان منتظر تهیونگ بودن.
چهره‌ها کلافه و درهم رفته بود.
مخصوصا چهره خانم چوی.
لحظه‌ای نگذشت که صدای قدم های کسی توجه همه رو به سمت در جلب کرد.
تهیونگ با پیراهن و شلوار سیاه رنگش پا به سالن گذاشت.
سرشو آروم پایین آورد و گفت:بابت تأخیرم عذر می‌خوام، امیدوارم خیلی منتظرتون نذاشته باشم
اولین کسی که با دیدن تهیونگ بلند شد، پدرش بود.
چهره آقای ته‌هیون بعد از دیدن قامت بلند پسرش، چهره و تُن صدای مردونه‌ش، غم‌آلود شد.
آغوشش رو برای تهیونگ باز کرد و گفت:من که خیلی‌وقته منتظرتم، این چند دقیقه هم روش
تهیونگ لبخند محوی زد و پدرش رو در آغوش گرفت.
تهیونگ چند لحظه بعد از آغوش پدرش دراومد و به طرف پدربزرگ و مادربزرگش رفت.
و هرکدوم رو چند لحظه در آغوش گرفت.
بعد بدون اینکه حتی یه سلام خشک و خالی به عمو، زن‌عمو و پسر‌عموش بکنه روی صندلی کنار بورا نشست.
نگاه‌های پرمعنی خانم چوی به همسرش گویا نشون دهنده همه‌چیز بود.
به هر حال، خانواده با حضور تهیونگ شروع به شام خوردن کردن.
این خانواده یه عادت داشتن.
برعکس میز صبحونه، سر میز شام کسی حرفی نمی‌زد و همه توی سکوت غذا میخوردن.
طبق معمول، مثل بقیه شب ها همه توی سکوت شامشون رو خوردن.
فقط تنها تفاوت امشب با بقیه شب ها این بود که یه عضو جدید به افراد دور میز اضافه شده بود...
بعد شام، همه اعضای خانواده در حال خارج شدن از سالن بودن.
چون امروز حسابی خسته‌م شده بود از آجوما خواستم تا اجازه بده زودتر برم خونه.
آجوما تا خستگی توی چشم‌هام رو دید سریع قبول کرد.
تا قدم به حیاط بزرگ عمارت گذاشتم، لرز کوچیکی تنم رو فرا گرفت.
هوای بیرون کمی سرد بود.
انگار بهار هنوز کامل سرمای زمستون رو رها نکرده بود.
نسیمِ شبانه بهاری موهام رو به رقص دراورده بود.
و من، غرق در تماشای شب پر ستاره بودم.
آهی کشیدم که انگار نصف خستگیم با همون آه از تنم رفت.
با صدایی که از پشت سرم شنیدم، برگشتم.
مین‌جون بود.
با بافت طوسی رنگی که تنش بود چند قدم بهم نزدیک شد و کنارم وایساد.
به آسمون خیره شد و گفت:احساس میکنم من و تو نقاط مشترک زیادی باهم داشته باشیم
لبخندی زدم و سرمو تکون دادم.
_به‌خاطر امروز عصر، ممنونم
نگاهمو از آسمون گرفتم، سرمو چرخوندم و چند لحظه سوال نگاهش کردم...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
لیــلــیوم وحــشی¹⁰
از در اتاق فاصله گرفتم و با قدم های تندم به طرف پله ها رفتم.
حس عجیبی داشتم.
از یه طرف خوشحال بودم، چون صحبتمون فراتر از یه صحبت عادی رفته بود.
از یه طرف هم به‌خاطر دست‌‌و‌پا‌چلفتی هام خجالت می‌کشیدم.
من فقط... فقط وقتی مقابل اون قرار میگیرم خودمو گم میکنم.
شاید چون تمام حواسم به چشم‌های قهوه‌ایش پرت میشه، به عمق نگاهش به سرخی لب‌هاش.
وقتی برگشتم، همه همچنان منتظر تهیونگ بودن.
چهره‌ها کلافه و درهم رفته بود.
مخصوصا چهره خانم چوی.
لحظه‌ای نگذشت که صدای قدم های کسی توجه همه رو به سمت در جلب کرد.
تهیونگ با پیراهن و شلوار سیاه رنگش پا به سالن گذاشت.
سرشو آروم پایین آورد و گفت:بابت تأخیرم عذر می‌خوام، امیدوارم خیلی منتظرتون نذاشته باشم
اولین کسی که با دیدن تهیونگ بلند شد، پدرش بود.
چهره آقای ته‌هیون بعد از دیدن قامت بلند پسرش، چهره و تُن صدای مردونه‌ش، غم‌آلود شد.
آغوشش رو برای تهیونگ باز کرد و گفت:من که خیلی‌وقته منتظرتم، این چند دقیقه هم روش
تهیونگ لبخند محوی زد و پدرش رو در آغوش گرفت.
تهیونگ چند لحظه بعد از آغوش پدرش دراومد و به طرف پدربزرگ و مادربزرگش رفت.
و هرکدوم رو چند لحظه در آغوش گرفت.
بعد بدون اینکه حتی یه سلام خشک و خالی به عمو، زن‌عمو و پسر‌عموش بکنه روی صندلی کنار بورا نشست.
نگاه‌های پرمعنی خانم چوی به همسرش گویا نشون دهنده همه‌چیز بود.
به هر حال، خانواده با حضور تهیونگ شروع به شام خوردن کردن.
این خانواده یه عادت داشتن.
برعکس میز صبحونه، سر میز شام کسی حرفی نمی‌زد و همه توی سکوت غذا میخوردن.
طبق معمول، مثل بقیه شب ها همه توی سکوت شامشون رو خوردن.
فقط تنها تفاوت امشب با بقیه شب ها این بود که یه عضو جدید به افراد دور میز اضافه شده بود...
بعد شام، همه اعضای خانواده در حال خارج شدن از سالن بودن.
چون امروز حسابی خسته‌م شده بود از آجوما خواستم تا اجازه بده زودتر برم خونه.
آجوما تا خستگی توی چشم‌هام رو دید سریع قبول کرد.
تا قدم به حیاط بزرگ عمارت گذاشتم، لرز کوچیکی تنم رو فرا گرفت.
هوای بیرون کمی سرد بود.
انگار بهار هنوز کامل سرمای زمستون رو رها نکرده بود.
نسیمِ شبانه بهاری موهام رو به رقص دراورده بود.
و من، غرق در تماشای شب پر ستاره بودم.
آهی کشیدم که انگار نصف خستگیم با همون آه از تنم رفت.
با صدایی که از پشت سرم شنیدم، برگشتم.
مین‌جون بود.
با بافت طوسی رنگی که تنش بود چند قدم بهم نزدیک شد و کنارم وایساد.
به آسمون خیره شد و گفت:احساس میکنم من و تو نقاط مشترک زیادی باهم داشته باشیم
لبخندی زدم و سرمو تکون دادم.
_به‌خاطر امروز عصر، ممنونم
نگاهمو از آسمون گرفتم، سرمو چرخوندم و چند لحظه سوال نگاهش کردم...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
- ۹۲
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
