کاش میشد خود را

کاش میشد خود را
در دریای چشمانت به آب انداخت
به ژرفای خاطرات...
غرق شد از حس وجودت...
که همه تو باشی و تو...
اما...
همچنان این اشک ها هستند که همنوای باران...
میرقصند بر کویر گونه ها
و این دل بی قرار...
در پس تپش لحظه ها محو میشود...
محو ثانیه ها...
...