پسرک به عادت همیشه،چهارشنبه بعد از ظهر،با ترازویش التماس

پسرک به عادت همیشه،چهارشنبه بعد از ظهر،با ترازویش التماس می کند  تا وزن سیریمان را در ازای "هر چه میخاهی بده" حساب کند.ضمیمه کن!- هواهم  بس ناجوانمردانه سردتر می شود .و من هر بار می ترسم ؛پسرک با بهت چشمهایش بپرسد،چرا کفش هایم لمس می کند ترازویش را هر هفته... می ترسم پسرک نداند،من ازهمان هایی هستم که زمان ومکان برایش تعریف نشده است و بی خیال لبخند زدن بشوم و اشک هایم لجوجانه بریزند ...و بعد - بگوید ، چرا؟- من خجالت زده بگویم هیچ .این روز ها سنگفرش پیاده رو ها در تقلای نزدیک شدن بهم هستند،تا شاید انسانیت به "پسرک ها" برسد . دنیای من، چهارشنبه ها بعد ازظهر،حال و هوای دیگری دارد .