قرارمان باشد امسال.

قرارمان باشد امسال.
من ،
دست در دست دلم ...
تو دست در دست دلت..
برویم میان طبیعت؛
همانجا که نقاشیه خداست
فرقی نمیکند کجایی.
فرقی نمیکند خورشیدِ کدام شهر به رویت میتابد....
همین که زیر یک آسمانیم کافیست.
همینکه سبزه ی یک زمین را به نیت آرزوهای طولانیمان گره میزنیم کافیست.
همینکه هوایی که به ریه هایم سفر میکند همان هواییست که تو تنفس میکنی کافیست.
همه ی این «همین»ها برایم زندگیست.
زندگیی سراسر شادی.
به طبیعت سفر کن و با وزش باد یادم کن.
خاطرت هست؟بهت میگفتم..
اگرنسیمی شانه هایت رانوازش کرد..
بدان آن هوای دل من است ک بیادت میوزد؟
من سبزه های تمام جهان را به نیت خوشبختی و دیدنِ لبخندت گره میزنم
محکم گره میزنم..
گره ای که باهیچ زمستانی بازنمیشود...

خاااااص94/1/13