شعر سبب بزرگی و نامدارشدن شاعران

شعر سبب بزرگی و نامدارشدن شاعران
بیشماری شد , ولی کسی در مدح خودِ
شعر , شعری نسرود. این حقیر با افتخار
ِدِینِ خود را به شعراینچنین ادا کردم:
===============

((( ای شعر )))

چه زیبا و فرح انگیزی , ای شعر.
یقین استادِ سِحرآمیزی , ای شعر .

شمیمِ شاعری بر تار و پودم .
تو از گلهایِ تر می ریزی , ای شعر .

به آلا چیقِ جانِ من , دمادم .
چراغِ تازه می آویزی , ای شعر.

به روزِ مصلحت , با خصمِ طبع ات .
چنان چون تیغ و خنجر تیزی , ای شعر.

دلم پَر می کشد , هردم به سویَت .
دلارا و دلاور خیزی , ای شعر .

به صحرایِ ادب , هنگام جولان .
بسانِ رخش و شبدیزی , ای شعر.

گهی شادی به دلها هدیه داری .
گهی طوفانی و دل بیزی , ای شعر.

شدم امّیدوار از باقیِ عمر .
چو در جان و تنم لبریزی , ای شعر.

تو میآیی بدون از رنگ و نیرنگ .
بهارم را تو بی پائیزی , ای شعر.

به هر. سَبکی مرا لایق بدانی .
بنایِ عشق را پی ریزی , ای شعر.

نمودی کِلک و طبع و دفترم را .
نثارِ دینِ رستاخیزی , ای شعر.

بجز این دل که آمد پیشوازت .
ندارم بهتر از آن چیزی , ای شعر.

تو چون مرغِ هُمائی , بر سرِ من .
مبادا از سرم بگریزی , ای شعر .

عظیم از تو گرفت عمری دوباره .
جوان انگیز و پیر انگیزی , ای شعر.

+++++++++++++++++++++++
شاعر= عبدالعظیم عربی ازبندر ماهشهر
و سربندر( بندرامام)