میلاد حضرت عباس و روز جانباز مبارک.

میلاد حضرت عباس و روز جانباز مبارک.
السلام عليک يا باب الحوائج
السلام عليک يا قمر بني هاشم
السلام عليک يا ابوالفضل العباس

تمام دنيا دست هايت را مي شناسند.
دست هايي که دستان خداست و از آستين رشادت و شهادت و مهر تو بيرون آمده.
همان دست هايي که دستان پر سخاوت درياست و تمام آب هاي دنيا را شرمنده خويش کرده است.
دست هاي تو را نمي شود ناديده گرفت؛
چون دستان خدا فراتر از همه دست هاست.
هر که با دست هاي تو بيعت کند،
دستان خدا را در آغوش گرفته است.
دست هايت، آيينه دستان پر پينه مردي است که تمام هستي در دست ولايت اوست.
مردي که ساليان سال نان بينوايان را بر دوش مي گرفت و بر در خانه شان مي برد و سفره ها ي شان را نمک گير خويش مي کرد.
تو فرزند دست هاي حيدرى.
دست هاي تو آب آور زمين شدند.
دستان تو ساقي روزگارند.
دست هايت، برکت عشق را در سفره هاي عاشقان مي نهند.
اينک نان و خرما نه، که از تو آب حيات مي طلبيم.

حضرت عباس کيست ؟

او نخستين فرزند ام البنين بانوى با معرفت و حق شناس حضرت علي بود.
تولد وى، خانه على (ع) و دل مولا را غرق نور و سرور ساخت.
حضرت على(ع) در گوش او اذان و اقامه گفت، نام خدا و رسول خدا را بر گوش وى خواند و نام او را عباس قرار داد.
او بسيار خوش منظر و زيبا بود به طورى كه وى را قمر بنى هاشم ناميدند و به ماه شب چهارده تشبيه نموده اند و همچنين حضرت علي (ع) وى را به نام عباس نام نهاد.

عباس، کلمه اي است که رديف همه غزل هاي حسين است. اگر به تاريخ ولادت حسين و عباس نگاهي بيفکنيم، مي بينيم که از حسين تا عباس، يک قدم فاصله بيش نيست.

او که در بلوغ عطش و زخم، در نهايت خستگي، پس از نبردي سخت، به آب رسيد؛ لب هايش در تمناي قطره اي مي سوخت و کام خشکيده اش، در برزخ ميان رقص موج ها و زمزمه آب و گريه و ضجه کودکان، که از دور دست «عمو» را فرياد مي زدند، مانده بود. چه حسرتي بر دل فرات گذاشت؛ آن گاه که عشق را به آب سودا نکرد و عطش را آبرو بخشيد.

حضرت عباس در خانه على(ع) و در دامان مادر با ايمان وفادارش و در كنار امام حسين رشد كرد و درس هاى بزرگ انسانيت صداقت و اخلاق را فرا گرفت.

التماس دعا