معجزه‌ی لبخند

معجزه‌ی لبخند

چقدر دوست دارم لبخند را بشناسم،
بدانم چگونه بر چهره می‌نشیند،
چگونه بر لبان می‌لغزد
و خاموشی را به روشنایی بدل می‌کند.

لب‌ها می‌گویند:
هر که لبخند دارد،
در دلش معجزه‌ای پنهان است.

گاه از دلِ اندوه می‌روید،
چون گلی در خاکستر،
چون نغمه‌ای از پرنده‌ای زخمی
که هنوز به آسمان ایمان دارد.

لبخند، نشانه‌ی نامرئیِ روح است،
لحظه‌ای که انسان، خدا را لمس می‌کند،
وقتی که قلب خسته
هنوز زیبایی می‌بخشد.

آه، معجزه‌ی لبخند —
چقدر کوتاه، چقدر ظریف، چقدر بی‌پایان.
نه گفته می‌شود، نه فهمیده،
فقط رخ می‌دهد،
چون زندگی، چون عشق،
چون امیدی که در اشک دوباره زاده می‌شود.💔🥺
دیدگاه ها (۰)

داستان کودکانه «بوسه‌ی ستاره و قلب مهربان» به نویسندگی رزیتا...

پاییز بارش را زمین گذاشتو چمدانش را گشودالبته که می‌دانی سوغ...

و شاید سرنوشتش این بود که این‌گونه بمیرد. آری، سرنوشت این بو...

انسان بودن، فقط یک زیستنِ ساده در بستر زمان نیست؛ یک سفر مست...

محبوب من:🌸❤آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده ای که چرا از ...

┄┉♡┉┄𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔 برای تو، پگ جیمین؛ قشنگ‌ترین اتفاقِ یک روز پا...

چه کند علی با این همه تنهایی!

لیلیوم؛ گلی شبیه دلتنگی‌های من… 🥀🤍لیلیوم همیشه برایم شبیه آد...

پارت ۲ ویو ا.ت چند دقیقه سکوتی عذاب آور فضای اتاق رو گرفته ب...

چند پارتی فول اسمات اگه جنبه نداری نخون نورِ چراغِ رومیزی آن...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط