بیش از هرکلمه‌ای، باید از همیشه‌ها و هرگزها و هیچوقت‌ها و

بیش از هرکلمه‌ای، باید از همیشه‌ها و هرگزها و هیچوقت‌ها و هیچ‌کجاها پرهیز کرد. از این "همیشه با تو می‌مانم‌"ها و "هرگز ترکت نمی‌کنم"ها که "های" آغازشان با دو چشم حیران و متعجب به آدم‌هایی می‌نگرد که مقید به زمان و مکان‌اند، اما فرارتر از زمان و مکان وعده می‌دهند و باور و اعتماد را به سُخره می‌گیرند.
گاهی از خودمان می‌پرسیم:
از کِی، کلمات آنقدر خالی از معنا شدند؟
از کِی شروع کردیم به سخن گفتن با زبانی که می‌دانستیم، اما نمی‌فهمیدیم…