به گمانم بزرگترین دارایی ِ زندگی ِ آدمیزاد، همین دوست‌های

به گمانم بزرگترین دارایی ِ زندگی ِ آدمیزاد، همین دوست‌های دیده و نادیده هستند.

دوست‌های واقعی، همین دوست‌هایی که برایت پیغام می‌گذارند...

که اعلام می‌کنند حواسشان به تو هست...

همین دوست‌ها که پیگیرند که نباشی دلگیرند...

همین دوست‌ها که دلتنگت می‌شوند و بی مقدمه برایت می‌نویسند...

وقت‌هایی دو سه خط شعر می‌فرستند که بدانی خودت...
وجودت...
خوب بودن حال و احوالت...
برای کسی مهم است.

آدمیزاد چه دلخوش ِ دو سه خط پیغام از دوستی است...

حس ِ شیرینی است که بدانی بودنت برای کسی اهمیت دارد...

نبودنت کسی را غمگین می‌کند.

خواستم بگویم که چقدر این دارایی‌های زندگی‌ام،
این دوستان ِ دیده و نادیده،
برایم پُر ارزشند...
که چقدر خوب است دارمشان