سعید

سعید



تمام عشق این است
که بی انتهای انتها
بخواهیش و بگذاری تا برود
.
برود و برود و برود
تا آنسوی پریشانی
.
تا آنور آهنگ
.
ابرهای سنگین باریده و نباریده ات
تمام که بشوند
اسمان آبی بالا
خودش پیدایش خواهد شد
.
آنوقت
اگر لبخندی ببینی در چهره ی نور
حصار گریه هایت ، عجب بی رمق خواهند بود
و تو
به جاودانگی زمین رسیده ایی


درامتداد....لحظه ها/ سعید