خیلی وقت ها آدم های اشتباهی را به زندگیمان راه میدهیم...ا

خیلی وقت ها آدم های اشتباهی را به زندگیمان راه میدهیم...اشتباهی دوست میداریم
و اشتباهی دوست داشته میشویم ...
ته دلمان هم میدانیم
که آخـر و عاقبت ندارد!
اما دلِ کندن نداریم،
دلِ رفتن ...
سرِ هر بحث و جدلی دست به دامانِ هر چیزی میشویم
که نگه داریم، خودمان را ..
احساسمان را ..
پاهایمان را ...
آرام میشویم ،
قرار میگذاریم
و از نو شروع میکنیم
به دوست داشتن.
نمیدانم چرا نمیخواهیم
بفهمیم که نمیشود!
با چنگ و دندان نگه میداریم،
وصله میزنیم ...
اما یک روز میشود
که هیچ چیز نمیتواند نگه اش دارد ..
نه وصله، نه چنگ ..
و نه دندان ...
مجبوریم بایستیم
و متلاشی شدنش را تماشا کنیم.
اینکه چطور هرچه کردیم نشد ..
میگوییم:
دیدی!
از اولش هم آخر
و عاقبت خوشی نداشت ..
آخرِ این بساط ها دلی ست
که به هـزار درمان هم بند زده نمیشود ..
اما
چه میشود کرد!
اشتبـاه ها
خواستنی ترند ...