ﭘﺲ

ﭘﺲ

ا زآ ﻓﺮﯾﻦ آش دم ﺧﺪا ﮔﻔﺖ ﺑﻪ او : ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ آ دم .... ﺑﺎ

ﺗﻮ رازی دارم !.. اﻧﺪﮐﯽ
ﭘﯿﺸﺘﺮ یآ ... آ
دم آ رام و ﻧﺠﯿﺐ ، اَﻣﺪ ﭘﯿﺶ !!. زﯾﺮ

ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ !!!... ﻣﺤﻮ

ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻏﻢ آﻟﻮد ﺧﺪا .. .. دﻟﺶ اﻧﮕﺎر ﮔﺮﯾﺴﺖ . ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ

آ دم ... ) ﻗﻄﺮه ای اﺷﮏ ز ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﭼﮑﯿﺪ !!!!...( ﯾﺎد

ﻣﻦ ﺑﺎش ... ﮐﻪ ﺑﺲ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ !! ! ﺑﻐﺾ

آدم ﺗﺮﮐﯿﺪ ،.. ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻟﺮزﯾﺪ !! ﺑﻪ

ﺧﺪا ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ

ﺑﻪ اﻧﺪازه ی .... ﻣﻦ

ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﮔﻠﻬﺎی ﺑﻬﺸﺖ ..... ﻧﻪ ... ﺑﻪ

اﻧﺪازه ﻋﺮش ... ﻧﻪ .... ﻧﻪ ﻣﻦ
ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺖ ، ای ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻦ ،.. دوﺳﺘﺪارت ﻫﺴﺘﻢ !! آ

دم ،.. ﮐﻮﻟﻪ اش را ﺑﺮ داﺷﺖ ﺧﺴﺘﻪ

و ﺳﺨﺖ ﻗﺪم ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ .... راﻫﯽ

ﻇﻠﻤﺖ ﭘﺮ ﺷﻮر زﻣﯿﻦ .... زﯾﺮ

ﻟﺒﻬﺎی ﺧﺪا ﺑﺎز ﺷﻨﯿﺪ ،... ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ

آ دم !... ﻧﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻦ ... ﻧﻪ

ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﻋﺮش ... ﻧﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﮔﻠﻬﺎی ﺑﻬﺸﺖ !... ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﯾﮏ داﻧﻪ ﮔﻨﺪم ، ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﯾﺎدم ﺑﺎش !!