https://wisgoon.com/p/Y3CU3AWDB6

ادامه پست قبل
🔺 ادعایِ شبهه‌افکنان این است: «رهبری مثلِ امام علی(ع) در صفین، مجبور به پذیرشِ مذاکره شد.»

پاسخِ مستند:
1⃣در صفین، امام علی(ع) مخالفِ محض حکمیت بود، اما در این تفاهم، رهبری مخالفِ محض نبودند؛ بلکه «نظرِ دیگری» داشتند، نه «نظرِ مخالفِ مطلق».

2⃣ در صفین، تحمیل از سوی «مردمِ شورشی» بود؛ اما اینجا، درخواست از سوی «رئیس‌جمهورِ منتخبِ مردم و شورای عالی امنیت ملی» است که در چارچوبِ قانونی عمل می‌کنند.
3⃣ در صفین، تحمیل با تهدیدِ فیزیکی همراه بود؛ اما اینجا، هیچ‌کس رهبری را تهدید نکرده است؛ بلکه با تعهدِ مسئولانه، از ایشان اجازه خواسته‌اند.
4⃣ در صفین، نتیجه‌ی حکمیت، «شکستِ سیاسیِ لشکر امام علی(ع)» بود؛ اما اینجا، نتیجه‌ی تفاهم، به «عملکردِ دشمن» موکول شده و اگر دشمن بدعهدی کند، «هزینه‌ی آن» متوجه خودِ مذاکره‌کنندگان خواهد بود، نه رهبری.

✅ اینجا صفین نیست، اینجا «جمهوریِ اسلامیِ مقتدر» است
قیاسِ مذاکراتِ امروز با حکمیتِ صفین، یک مغالطه‌ی تاریخیِ آشکار است؛ اگر کسی امروز این قیاس را به کار می‌گیرد، یا تاریخِ صفین را درست نمی‌داند، یا عمداً می‌خواهد تصمیماتِ نظام را به «تحمیلِ فریب‌خورده» تشبیه کند تا از پشتیبانیِ مردم بیندازد. ما با «نگاهِ تاریخیِ دقیق» و «نگاهِ راهبردیِ عاقلانه»، از هر دو افراط و تفریط پرهیز می‌کنیم و با «صبرِ استراتژیک» و «ولایت‌پذیریِ هوشمندانه»، در کنارِ تصمیماتِ نظام می‌ایستیم.
#فتنه_انقلابی_نما