عزیزان من در سالگی شاعر شدم

عزیزان . من در 58 سالگی شاعر شدم
( اگر بشود گفت شاعر). لذا آن 58 سالی را که به بطالت گذشته است
به شب یلدای عمرم توصیف کرده ام
و دراین سروده خودم را خطاب قرار
داده ام :
=====================

((( گلبانگ )))

ای خفته یِ غافل , شبِ یلدا سپری شد.
گلبانگِ اَذان , رهبرِ مرغِ سَحَری شد.

برخیز و تو بشتاب به گلزارِ عبادت .
هشدار , که وقتِ هنرو جلوه گری شد.

آن کویِ طلا , میرسداکنون زِ رهی دور.
شامِ سیه ات طی شد و غمها سپری شد.

گر عهدِ شبابت , به بطالت همه بگذشت.
صد شکر که این باقیِ. عمرت دُرری شد.

برحبلِ متین , معتصم و معتکف آمد .
دل داده به دلدار و حقیقت نگری شد.

ای خالقِ یکتا و تو ای قادرِ مطلق .
الغوث , اگر سستی و کوته نظری شد.

آنگه که شدم , زائرِ آرامگهِ یار .
ارکانِ وجودم , همه زیر و زَبری شد.

* دردایره ی عشق ,تودیدی دلِ خاطی.
* ازشرم رخم رنگ برنگ و جگری شد

اندر قفسِ سینه , فرو ماندی و خاموش .
آنگونه که دربرف , نهان کبکِ دری شد.

دیوارِ سکوتم همه بشکست و فروریخت.
طبعم به خروش آمد و کِلکَم شرری شد.

فریاد بر آوردم از آن اوجِ ستم ها .
گوشِ فلکِ عربده جو , رو به کری شد.

بر بامِ دلم خیمه زده , مرغِ همایون .
کاینسان قلمم رایتِ فتح و ظفری شد.

* دربطنِ شمیم و طنینِ عشق , عظیما.
هربار مرا هدیه یِ بس تازه تری شذ .

در دفتر سوّم , که ملقّب به نسیم است .
طوبایِ دلم , بارِ دگر باروری شد.

( ای خفته ی غافل , شبِ یلدا سپری شد)
( گلبانگِ اَذان , رهبرِ مرغِ سحری شد )

+++++++++++++++++++++++++++++
شاعرو ارادتمند شما = عبدالعظیم عربی
از ماهشهر و سربندر .