ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﺳﺮﻣﺎﯼ ﺑﻬﺎﺭ

ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﺳﺮﻣﺎﯼ ﺑﻬﺎﺭ
 ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﺗﻨﻢ ﻟﺮﺯﯾﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﯾﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﺗﺸﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺗﺮﺩﯾﺪ
ﻣﻐﺰ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻫﻨﺠﺎﺭﻫﺎﯼ ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﯽ ﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﭘﺲ ﭘﺮﺩﻫﺎ ﮔﺮﯾﺴﺖ
ﻭ ﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﻏﻔﻠﺖ
ﺁﻩ
ﭼﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻩ ﺍﯾﺜﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﻣﯿﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺣﺴﺮﺕ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﺎﻥ ﻣﻐﻤﻮﻡ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺩﻟﮕﯿﺮ
ﻭ ﺭﺍﯾﺤﻪ ﺁﯾﺔ ﺍﻟﮑﺮﺳﯽ
ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﯿﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﺭﺍ ﻣﯿﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺗﻘﺪﯾﺮ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻡ
ﮔﻞ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﺗﻨﻢ ﺭﺍ ﺳﺮﺥ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺷﻬﻮﺕ
ﺳﺮﺍﭘﺎ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ
ﺑﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯿﺴﭙﺎﺭﻡ
ﺳﻘﻮﻁ ﺁﯾﯿﻨﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﻨﺎﺭﯼ
ﺣﻀﻮﺭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺷﻬﺮ ﺧﯿﺎﻟﯽ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺯﺥ