بد جور در هوای خودت می کشانی ام

بد جور در هوای خودت می کشانی ام
معشوقه ی زمینی ابرو کمانی ام

وقتی که چشم های تورا شعر میکنم
می خواهمت دوباره از اول بخوانی ام

دارند واژه واژه مرا آب میکنند
یاد آوری خاطره های جوانی ام

برگرد یک قدم به گذ شته مرورکن
من مستحق اینهمه نا مهربانی ام؟؟

در حد چشمهای تو شاید نبوده ام
اما درست نیست که از خود برانی ام