[[[ از گیسوانت ]]]

[[[ از گیسوانت ]]]


بامداد نگاهت
چه خوب میدرخشاند خورشید را
حتی سایه ات درخت را
میبرد به خواب

نمیدانم این چندمین گل تبسم توست
که میچینم از سر شاخه بهار
از سر چشمه صبح
میدانم خوب
عرفان مدرنی است خنده هایت
وقتی جهان را شوکت می بخشی
جهان را


از گیسوانت نسیمی گذر میکند
که بوته زار به رقص میدود
این باغ به غنچه های تو رونق دارد
پرندگان به هوایت
من به نگاهت

کدامین راه به تو میرسد
که خورشید بیتاب است
و پروانه ها حیران
کدامین راه ؟