چرا عادت کرده ایم آدم ها را از روی چیزهای بی ارزش، بشناسی

چرا عادت کرده ایم آدم ها را از روی چیزهای بی ارزش، بشناسیم... قضاوت کنیم... حتی برای عاشق شدن، یا متنفر شدن هم، از همین چیزهای دم دستی استفاده می کنیم.
از روی بوسه ها حدس می زنیم آدم ها، عاشقند...
با برگرداندن اولین نگاه، تنفر را در خودمان می پرورانیم!
آدم ها را باید از رویاهایشان شناخت...
از کودکی یاد گرفته ایم یک نمونه ی دست نیافتنی از آرزوهای پدر و مادرهایمان باشیم.
حتی آنهایی که هدفی را دنبال می کنند، شاید هیچ رویایی نداشته باشند.
رویا داشتن خیلی فرق دارد...
هیچ کدام از ما لذت واقعی رویاهایمان را نچشیده ایم.
کاش تمام آدم ها رویاهایی داشته باشند. کوچک و بزرگ بودنش مهم نیست.
لذت بی نهایتی دارد زندگی ات را جوری بسازی، که آرزوهایت یک روز جلوی چشم هایت باشند.
....