این یڪ داستان واقعـــــے درباره سربازۍ اسٺ ڪه پس از جنگ و

این یڪ داستان واقعـــــے درباره سربازۍ اسٺ ڪه پس از جنگ ویتنام مۍخواسٺ به خانــــہ خود بازگردد ...

سرباز قبل از این ڪه به خانه برسد، از نیویورک با پدر و مادرش تماس گرفت و گفت: پدر و مادر عزیزم، جنگ تمام شده و من می خواهم به خانه بازگردم، ولی خواهشی از شما دارم. رفیقی دارم که می خواهم او را با خود به خانه بیاورم...

پدر و مادر او در پاسخ گفتند: ما با ڪمال میل مشتاقیم که او را ببینیم...

پسر ادامه داد: ولی موضوعی است ڪه باید در مورد او بدانید، او در جنگ به شدت آسیب دیده و در اثر برخورد با مین یک دست و یک پای خود را از دست داده است و جایی برای رفتن ندارد و من می خواهم ڪه اجازه دهید او با ما زندگی کند!

پدرش گفت: پسر عزیزم، متأسفیم ڪه این مشڪل برای دوست تو به وجود آمده است. ما ڪمک می کنیم تا او جایی برای زندگی در شهر پیدا کند...!

پسر گفت:  نه، من می خواهم ڪه او در منزل ما زندگی کند!

آن ها در جواب گفتند: نه، فردی با این شرایط موجب دردسر ما خواهد بود. ما فقط مسئول زندگۍ خودمان هستیم و اجازه نمی دهیم او آرامش زندگی ما را برهم بزند. بهتر است به خانه بازگردی و او را فراموش کنی...

در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و مادر او دیگر چیزی نشنیدند...

چند روز بعد پلیس نیویورک به خانواده پسر اطلاع داد که فرزندشان در سانحه سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خودڪشی هستند! 

پدر و مادر آشفته و سراسیمه به طرف نیویورک پرواز کردند و برای شناسایی جسد پسرشان به پزشڪی قانونی مراجعه ڪردند. اما با دیدن جسد، قلب پدر و مادر از حرڪت ایستاد .

پسر آنها یڪ دست و یڪ پای خود را در جنگ از دسٺ داده بود...!