.

.
من و تو ، توی خیابانی و باران... مثلا
خلوتِ دنجی و یک گوشۀ دالان... مثلا

من و یک ، سیر تماشای تو کردن ، آرام
بی سخن از لب و گیسوی پریشان ، مثلأ 

تو به من، فکرنکن... من به لبت فکرکنم
فکر بدنیست که... نه بیشتر ازآن ، مثلأ 

تو بگویی که چه سیگار تو بدبوست ولی 
من بگویم نَفَست ، قمصرکاشان ... مثلأ 

تو بپرسی : چه کسی توی خیالت داری
؟ من بگویم:"تو"؛ کسی نیست به قرآن،مثلأ

بغض کردم که مگر می شود آیا روزی 
من و تو، توی خیابانی و باران ، مثلأ