ببوسید. پیشانی را، گونه‌ها را، لب‌ها را.

ببوسید. پیشانی را، گونه‌ها را، لب‌ها را.
ببوسید انحنای انگشت‌ها را، دست‌ها را.
اجازه بدهید فرم نامفهوم و انتزاعیِ عشق، در قالب عینی و مفهوم، از سلولی به سلول دیگر منتقل شود. اجازه بدهید که تعلق‌خاطر، راه خودش را از میان تمام ناملایمتی‌های روزگار پیدا کند و شما را برای لحظاتی از زمین بردارد و به کهکشان‌های ناشناخته بسپارد.
همدیگر را ببوسید، نوازش کنید و به آغوش بکشید. اجازه بدهید که "عشق" تسکین موقتی برای زخم‌های روحتان باشد و بوسه، نوش‌دارویی غلیظ، تا سیناپس‌های زهرآگین درد دست از کار بکشند و هورمون‌های آرامش و صلح و هیجان و عشق، دست به کار شوند.
ببوسید و یاخته‌های کوچکِ خوشبختی را تکثیر کنید.

#نرگس_صرافیان_طوفان