مرحوم حاج شیخ عباس قمی مینویسد:

مرحوم حاج شیخ عباس قمی مینویسد:

شیخ مفید و دیگران روایت کرده ‏اند که در مدینه طیّبه مردی بود از اولاد خلیفه دوّم که پیوسته حضرت امام موسی علیه السّلام را اذیّت می‏ کرد، ناسزا به آن جناب می‏ گفت و هر وقت که آن جناب را می ‏دید به امیر المؤمنین علیه السّلام دشنام می‏ داد. تا آن که روزی بعضی از کسان آن حضرت عرض کردند که بگذارید ما این فاجر را بکشیم.
حضرت ایشان را نهی کرد از این کار نهی شدیدی و زجر کرد ایشان را، و پرسید که آن مرد کجا است؟
عرض کردند: در یکی از نواحی مدینه مشغول زراعت است. حضرت سوار شد از مدینه به دیدن او تشریف برد، وقتی رسید که او در مزرعه خود توقّف داشت.
حضرت به همان نحو که سوار بر حمار خود بود داخل مزرعه شد. آن مرد صدا زد که زراعت ما را نمال! از آنجا نیا، حضرت به همان نحو که می ‏رفت، رفت تا به او رسید و نشست نزد او، و با او به گشاده ‏رویی و خنده سخن گفت، و سؤال کرد از او که چه مقدار خرج زراعت خود کرده ‏ای؟ گفت: صد اشرفی. فرمود: چه مقدار امیدواری از آن بهره ببری؟ گفت: غیب نمی ‏دانم. حضرت فرمود: من گفتم چه اندازه امید داری عایدت بشود؟ گفت: امید دارم که دویست اشرفی عاید شود، پس حضرت کیسه زری بیرون آوردند که در آن سی صد اشرفی بود و به آن مرحمت کردند و فرمودند: این بگیر و زراعتت نیز باقی است و حقّ تعالی روزی خواهد فرمود تو را در آنچه امید داری. عمری برخاست و سر آن حضرت را بوسید و از آن جناب درخواست که از تقصیرات او بگذرد، و او را عفو فرماید. حضرت تبسّم فرمود و برگشت. پس از آن عمری را در مسجد دیدند نشسته، چون نگاهش به آن حضرت افتاد گفت: اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ.
اصحابش با وی گفتند که: قصّه تو چیست؟ تو پیش از این غیر این می ‏گفتی. گفت شنیدید آنچه گفتم، باز بشنوید. پس شروع کرد به آن حضرت دعا کردن. اصحابش با او مخاصمه کردند، او نیز با ایشان مخاصمه کرد.
پس حضرت فرمود به کسان خود که: کدام یک بهتر بود، آنچه شما اراده کرده بودید، یا آنچه من اراده کردم؟ همانا من اصلاح کردم امر او را به مقدار پولی و کفایت کردم شرّ او را به آن‏.

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج‏3، ص: 1475