جمع ها

جمعہ ها,

تمام دردهایش را,

با صبح آغاز مے ڪند ..

با سڪوتش,

جان آدم را, بہ لبش مے رساند!

بہ غروب ڪہ مے رسد,

پر مے شود از بغض ...

پشت پنجرہ ے خیال ڪہ باشے,

با او مے گریے ....