از آسمان هستی روزی که رفت خورشید ...

از آسمان هستی روزی که رفت خورشید مردانه ماه گردون خوشید سان درخشید

آن مهربانتر از مهر آن سبز چون بهاران پرنور مثل خورشید آن پاکتر ز باران

آن روح بی کرانه آن رحمت الهی می میرد از نگاهش گمراهی و تباهی

استاد علم و عرفان شاگرد مکتب عشق مجروح کین دشمن بیمار از غم عشق

چون رعد و برق و طوفان بر ضد ظلم و بیداد چون تیر باصلابت شاگرد مثل استاد

امروز استواریم تا خصم مان بداند ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند