دلی را ب دریا می زد

دلی را ب دریا می زد
که دلبسته بود
چشمانی را خیره به ساحل می کرد
که دلتنگی در آن موج می زد
بغض نمناکِ ترک خورده اش
هم صدای ناله سنگ ها بود
گیسو به بادهایش می سپرد
تا خود و خاطراتش را
آرام آرام هم آغوش اعماق کند
بلکه اینها راه نجاتی برای درد های بیکرانش باشد
اما نمی دانست که ماهی هم باشی
گاهی بی رحمانه در آب می میری...

#محمود_بیکی
دیدگاه ها (۱)

**قسمت ۱۸: بذرِ تردید در دلِ خاکِ تازه**زمینِ تازه متولد شده...

## «ماه، بوی باران می‌دهد»### پارت دوم: پناهگاه تاریکبوی عود...

اتاقی که وجود نداشت (پارت آخر)صبح با سکوت عجیبی آغاز شد.نور ...

007-پنهان در مه - پارت ۸۳

- شب فراموشی.مهِ غلیظِ پاییزی شیشه‌های ارغوانیِ عمارت رو تار...

✦ پارت اول: شبِ هفتاد و سوم ✦---باران دیجیتالی از آسمانِ سیا...

ای ماه شب دریا ای چشمه زیبائی یک چشمه و صد دریا فریبائی

لب دريا، نسيم و آب و آهنگ شكسته ناله هاي موج بر سنگ مگر دريا...

لب دریا، نسیم و آب و آهنگ، ش...

قایقی غرق نمیشد! اگر دریای چشمانش چنان طوفانی به پا نمیکرد.ع...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط