عشق (9)

عشق (9)


دکتر فیشر معتقد است که اکسی توسین و وازوپروسین با مسیرهای دوپامین و نور اپی نفرین در مغز تداخل می کنند. شاید به همین دلیل باشد که با افزایش دلبستگی عشق شورانگیز کمرنگ می شود. دانشمندان می گویند که پس از دوره معینی که بین یک سال و نیم تا چهار سال طول می کشد ، بدن فرد به محرک های عشقی عادت می کند. پس از ایجاد مقاومت در برابر مواد انگیزاننده ای همچون PEA ، عشق شورانگیز به سردی می گراید و تبدیل به چیزی می شود که هلن فیشر در کتاب « آناتومی عشق » دلبستگی می نامد. در این مرحله مغز شروع به تولید اندورفین ( Endorphin ) می کند این افیون مغز ، بیشتر شبیه مورفین هست تا آمفتامین و بیشتر مخدر هست تا محرک.

فیشر می گوید : « برخلاف PEA ، اندورفین ها ذهن را ساکت می کنند و بتدریج می کشند. » از این رو آنچه گاهی « اضطراب جدایی » نامیده می شود در عمل ممکن است نوعی کنار گذاشتن مخدر باشد.