خود را

ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﺪﺍ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻗﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺳﺮ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻢ ﮐﻢ ﯾﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺣﺎﻝ خود را ﺧﻮﺩﻡ  ﺑﭙﺮﺳﻢ
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ ﺭﻭﺑﺮﺍﻫﻢ ﺣﻮﺍﺳﻢ ﭘﺮﺕ ﻣﯿﺸﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺍﺯ ﺷﻤﻊ ﺧﺎﻟﯽ ﺳﺖ برای ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺯﯾﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﯿﺨﻮﺍﺑﻢ
ﮐﺎﺵ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﯾﮏ ﻋﺎﻟﻤﻪ ﻣﺘﻠﮏ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺍﯼ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺣﺮﻑ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﻣﯿﺪﻫﻢ...!!!