بانیشخندی مهمان کردی

بانیشخندی مهمان کردی
باخودگفتم
خواهم ماند تنها، خواهم زیست
به احترام دلم
***
دلی که ازبی کسی غمگینست
هرکسی را میتواند تحمل کند
هیچکس بد نیست،
دلی که دربی اویی مانده
برق هرنگاهی جانش رامیخراشد
هرچهره ای، نگاهی
درنگاه های او فریاد میزند
که او نیست
***
امروز دلم سراغ تو را گرفت
گفتم ببین گوشه ی آسمان
ماه را
چه تنهاست
***
من و تنهایی و یک شمع روشن
خدایا نکند باید بیاید…
***
هرکس که دلی داشت
به دلدار سپرد
این دل نفرین شده ی ماست
که تنهاست هنوز
***
آنکه ویران شده ازیار مرا میفهمد
آنکه تنهاشده بسیارمرا میفهمد
چه بگویم که چنان ازتو فروریخته ام
که فقط ریزش آوار مرا میفهمد
***
توکه دیدی تنهایی سخته
توکه دردشو کشیدی
من که احساسمو دادم
چرا از من تو بریدی؟
***
یادمان باشد اگر
خاطرمان تنها شد
طلب عشق
ز هر بی سروپایی
نکنیم
***
تنهایی
چیزهای زیادی به انسان
می آموزد
اما تو نرو
بگذارنادان بمانم
***
برای گرفتن جانم آمده بود
حالم راکه دید
ازحال رفت
دیشت تا صبح به عزراییل
آب قند میدادم
***
دردنیای تنهایی خود
نقاش خوبی شدم
سختی کشیدم،
آه کشیدم،
درد را هم کشیدم
اما
نتوانستم ازیک نفردست بکشم
***
دیگر نمیترسم
اورا که بیشتر از یک بار
نمیشود از دست داد
***
یکی برای هرنفس
حوایی دارد
و دیگری
هوایی برای نفس هایش
ندارد
***
احمقانه تر از
دوست داشتن های
یک نفره
تنهایی های
دونفرست